BLANKA TERESA

FLISIUK PERIDOT

" I zaczęło się nowe - nieznane cierpienie.

Dzwony jeszcze dzwoniły. Nie słuchał ich wcale.

Szli ludzie-- dotąd żywi...Minął ich niedbale.

Czczość dzwonów i daremność zrozumiał pogrzebu

I zmarłymi oczyma przyglądał się niebu".

-Bolesław Lesmian

Teresa

My Church,St. Nicolas in Gdansk, Poland

OO. Domininikanie - Kosciol Sw. Mikolaja w Gdansku

Kosciol Sw. Mikolaja

My Mother and Louis Bonin War Love My mother's life-time war Love with Louis Bonin and their love-child

( both Jewish; Louis Bonin - French Jew )
Moja mama

Ryszard

MOJA MAMA
My Father
Moj Tata

MODLITWA ZA ZMARŁYCH

Nie rozgrzebuj przeszłości,

świętości jej chaosu.

Niech grób zarośnie

bez szeptu nad nim głosów.

Niech grób zrówna się z ziemią;

nie czytaj listów zmarłych.

Niech życie zostanie w cieniu:

zrozum małość cierpienia.

Jeżeli chcesz żyć za wszelką cenę

-cena jest najwyższa:

nie możesz nic zmienić,

a cel jest najczystszy.

Chaos jest w pokrowcu

początku i końca.

Nic nie dodasz przez prześwit grobowca,

gdzie nawet nie dochodzi słońce.

Zmarłych nie ma już w ICH spokoju,

tak kojąco to wygląda...

Uwolnieni od twojego niepokoju

oglądania się za życiem - błądząc.

Żegnaj więc - zwracam ci twój spokój,

-cień grobu- grobów tajemnicy.

Wez jednak w zamian swój-mój niepokój,

którym mnie dręczysz , okrutny wspólniku.

by Teresa Chrzanowska Flisiuk

MY MOTHER'S GRAVE AFTER THE FUNERAL
OCTOBER 2005

AUJOURD’HUI, MAMAN EST MORTE.

Zanim byłam ja -
brnęłas przez doliny lejów po bombach.
Docierałas do mnie -
czasem co cię sponiewierał.
Matko historii i mojego początku jej pamięci
Moja historia naszego wspólnego mianownika,
którą zostawiłas teraz w samotnosć przeliczeń
przyszłosci nie opłakanej przez ciebie mojej smierci.
Przeżyłas niespokojne czasy i drogę po bitwie
Dożyłas lat niepokoju twojej duszy i serca bólem pękającym
Życia codziennoscią "na życie" trudząc się
dzień każdy, dzień w dzień pokonując modlitwą.
Jak o matce stereotypowo poniża się pamięć !
ponadczasowym pożądania; zapachem jej kuchni
dziecka niezrozumiałoscią obrazu jej postaci
wrytej w posąg smutku
I jej niesmiertelnosć pojęciem dzieciństwa w przetrwanie.
Twoje ręce odważne odpornoscią na rozżarzone węgle,
Twoje ręce przemarznięte, zranione wrzynającą się
siatką w powrotach do domu,
Cebuli zapachem utrwalone w gotowaniu mozole -
aż do trumny złożone dumy potęgą!
MATKO, legendą jestes swoich słów i zimnego ciepła,
Światem całym byłas, którym chciało władać
bezpieczeństwo dziecka,
Aż zabrałas tajemnicę całą, której głód mój nie zmiesci,
Mojego lęku w kąt dziecka płaczu za Tobą ucieczki.
15.XI.2005
Teresa Chrzanowska Flisiuk