BLANKA TERESA

FLISIUK PERIDOT

STALIN I POWOJENNA POLSKA PRL-u ( the Polish text below ( polski tekst poniżej ).

Here I recommend, in connection with 'stalinism" and "dwelling", three Russian movies: "Inner Circle", 1991, Andrei Konchalovsky director, Tom Hulce, Forman's Mozart, in lead role; "Burnt by the Sun", 1994 directed by Nikita Mikhalov, and "The Thief", 1997, directed and written by Pavel Chukraj.

____________________________________________________________

W związku ze "stalinizmem" i "dwelling" polecam filmy rosyjskie ( pomijając oczywiście pierwszorzędną genialną sztukę kinomatografii): "Inner Circle" 1991, reżyser -Andrei Konchalovsky, z aktorem Tom Hulce, który grał Mozarta w filmie Formana; także : "Burnt by the Sun" 1994, reżyser- Nikita Mikhalov, oraz " The Thief", 1997, reżyser -Pavel Chukraj ( także autor scenariusza).

Translation of "Stalin and PRL"

by Teresa and Michał Flisiuk

I was not born in Stalin Era, nor during the lifetime of Stalin who died in 1953. I was born is postwar Poland, Poland - PRL of yet another partions, inside of the Warsaw Pact, communist Poland - a client state of USSR. Persecutions of Stalin kept on in Soviet Union with accustommed repertoire of means, as exile to Siberia or placement and tortures in mental institutions. Even though the great world war was over for good while - no genocide, crimes against humanity - agression and "witch hunts" went on, in a dormant form of the Cold War which loomed over the planet to the twilight of XX century - great thanks to dedicated scientist succeding in construction of arms of mass destruction, hastily twice tested on already defeated Japan, and unprecedented potential of them opened the new aera of arm races when Russians around 1950 came into a possesion of nuclear devices too. Americans' confirmation of that fast from analysis of nuclear debris and seismic readings opened lengthy stallmate of confrontation of Western and Eastern Blocks, which in turn spelled on a sentence of doom nearby, the sentence on the chidhood and majority of mature lif of our generation.

We the postwar generation were sentenced on a guilt trip for martyrology of our parents and heroes of the homeland. We lived in "peace times", "better times", feed with falsified history in schools, surrounded by comunist slogans, sentenced on eternal gratitude for freedom fighters as Lenin ( as a student of I Liceum Ogolnoksztalcace w Gdansku I participated in a week long field trip along the various sites immortalized by Lenin's brief visits when he resided in Poland for a short time). Annually we had to take part in potato picking in communal farms (PGR) and march in May the First and other parades which we boycotted with shouts - Kartofle -Potatoes.

A list goes on...

My mother, being a Jewess, as a fifteen years old girl by sheer miracle (literally) avoided an extermination camp, howewer she was taken to forced labor in first year of the conflict and so she remined for the rest of the war.

Later there was memorable year of 1968 and another exodus of Jews from Poland. Formal change of relingion was for many Jews the only way to preserve their stay in the country - a common knowledge of historians and philosophers. Many families of my peers were forced then to leave for Israel and USA. Students riots, Year 1970, finnaly Year 1980, it was my chidhood / school years / my youth. The beginning of the shipyard mutiny I witnessed literally looking from the windows of my high school ("Jedynka").

My 9 years older brother, a worker of Gdansk Shipyard, was an active participants of the strikes.

The history always plays out in front of our eyes. Then we encircle our own reach, ability to process information and to form an opinion.

I woud like to recall my letter to the President of Polish Republic in which I appealed for restoring my, as a citizen of Poland, rights, not only legal "rights" or qustioned rights, but also HUMAN RIGHTS me and my children were stripped of in times of PRL, rights that now are the law in democratic, free country spiring to the standard demanded by the European Union. do I fit criteria to have those rights? For me it is rather rhetoric question.

When it comes to Stalin Epoch, historically, measured with cruelty equal or alike - already in the aftermath of Stalinimsam I do not, technically fit a timeframe as my opressed existence happen to begin in a long shadow of Stalinism but not per se with in it. However what we have here is intertwining of two totalitarian systems opposing any germ of democracy and freedom.

Through the duration of mine ad my chidren"s life in PRL, the opression we were subjected to, was inflicted by government of Poland, which not only wouldn't respect human fredom and rigtht, more the wouldnt allow their excersise, they cancelled them often through repressive actions of very citizens it represented, It was an immediate environment supposed to ensure a minimum of life's quality. in which a human being CAN live, especially a mother with two small children, who at birth were signed to their first address, aloction where they would develop at list in terms of physiological and instinctive limits that proper basic development require as for example for senses and psychomotor advance. That fateful address was Gdansk Wrzeszcz ul Brzozowa 3 a m 6.

Using a term repression I do not intend to apply it to subhuman social cicumstences or any sporadic occurences but to constant reality in defined its word meaning.

The living space occupied by the parents and their two children from their days of births, was limited not only by its boundaries but also that very limited space excluded any intimate privacy, all square surface was taken by "furniture', I mean beds without any possibility to move around, yet an element of simple door would save us and stabilized a barrier needed to preserve human dignity.

Life in such degradation was a final reason of human desperation.

Not digging into details, so graphic as published by me on Internet in four "Flisiuks" ads, I would like one more time underscore the meaning of the influence of only "social circumstances" for lives and development of the children in their first three years of life and all implication of those determinants setting stigmatization of my/ their whole life. A child plays in motion uses not only muscles, sinew and bones but also "broadens its horizon" by observing and an investigation of surrounding world, thus getting to know world around us we liberate ourselves from the fear of it, and we adapt to the scenery in which by prescription or consciously we are placed : in time and space.This operation evolves from psychological to nearly metaphysical. Notwithstanding abstract knowing or getting to know the world, the real world still remains that of our immediate surroundings. Advances of abstract and intellectual possibilities of functioning in mature productive life, always have their origins in observation of first "primal surroundings'' with their visual acoustic and aesthetic qualities; the baby learns to master it's body in a crib (turning around, lifting upper body, sitting and rising to vertical position), having in that crib instruments for stimulation of movement, voluntary and involuntary, respectively. First smile of the baby are only twitches of the muscles, while an emotional smile directed is to loving leaning over mother. Never again in life do we go through a phase of such dynamic and rich transformations as in the very first year of it.

My children were clean and fed healthy meals ( boiling over cotton diapers, ironing them, pasteurization of foods, fresh produce, - all these "sacrifices" which make mothers proud, mothers who take their motherhood as their own creation), but that was hygiene and nutrition as ultimate necessity to sustain life, however their quality have broad implications, very important off course, but let go starvation, do not influence emotional, psychological and intellectual life. " In healthy body healthy spirit" - how that can pertain to "bodily hygiene" of the baby, its scares, anguish and fear, impossibility of backing, walking toward the world to comprehend it? If that world in which a toddler from increasing anxiety rather would "not be" Atrocity of Brzozowa 3a m6, in Wrzeszcz, was premeditated and provided pastime for our tormentors.

"Cornering' a mother and interfering with her normal instincts by causing her turmoil, barring her access to everything she knew she must have provided for her children, above all to secure their SAFETY, in all that powerlessness and inability to change it - run full circle of damage and its destructive status quo.

There is a word in English "dwelling", "to dwell" originating from Old English "dwellan" - "rise in a cloud"; the meaning of this world is not limited to a flat,or location, it's a residence where you LIVE, can go on with your life, not vegetating on its surface, even thou there are people who can vegetate in opulence ( Wanda Flisiuk Majewska) or in 5 bedroom apartment (Maciej Flisiuk and his wife of Lembork). Vodka is being consumed in one place, till the aggression and violence kicks in, fueled by alcohol. After death of Barbara Flisiuk 12.13.2007, only occupant of that apartment is a pair of our oppressors. Is it legal?

In Western Europe quality of living quarters in Russia are viewed with an outrage - we lived worse than that, in circumstances NOT RECORDED yet in Western Civilization. Here I recommend, in connection with 'stalinism" and "dwelling", three Russian movies: "Inner Circle", 1991, Andrei Konchalovsky director, Tom Hulce, Forman's Mozart, in lead role; "Burnt by the Sun", 1994 directed by Nikita Mikhalov, and "The Thief", 1997, directed and written by Pavel Chukraj.

SECOND DEMAND; CRITERIA FOR OBTAINING A "STATUS OF PERSECUTED MOTHER" - ... FOR POLITICAL REASONS. I already established, at the date of Stalin's death I was not born yet.

PRL was a vassal of USSR's communist regime, and many Polish communists now undergo through special investigation of their former activities, "lustracja". In 1986 I came back to Poland for reconnaissance and preparation of my children's return. I brought tremendous cargo of trunks, accordingly with our plans, I had to take ocean liner "Batory", because of sheer volume of my baggage. In Poland I had tiny flat I wrestled from communist government after four years of Brzozowa's Gehenna. After arrival I was involuntary and against any far fetched diagnostic logic, locked up in mental institution. Said a she- psychiatrist "So you lady came from the USA...". My "therapy" consisted of highest, intravenous injections of chloropromasin. I was in the anteroom of the death and reach a state of solitary resignation. I had two near death experiences, trismus of the jaws, which paralyzed my speech, the body twisted as in rigor mortis. I'd lost or energy and hope. A doctor, making his night round saved my life. Horrified by a sight my body produced, he said "What's going on here? Stop all medication immediately!" Something for relaxing my muscles was administered. I experienced, literally what it means "to be born again. My parents tried to save me but they were afraid of communist leverage of Flisiuks. My to this day horrifying memory of that experience cannot be described in words.From then on all I wanted was to leave. Rulers of PRL wouldn't let me go though. AFTER TORMENTS OF MENTAL INSTITUTION, I WAS ALSO TORN APART FROM MY CHILDREN FOR POLITICAL REASONS. It lasted nearly a year. Flisiuks tried to talk me into buying fake pa sport or taking chances illegally crossing THE IRON CURTAIN. My dear friend who is an attorney helped me in my odyssey. Frequent trips to Warsaw, communist official convinced me at last to ask for help in US Embassy. Rulers of PRL took away my flat. I've been Polish citizen and I have no plans to change it. I am a Pole.

I left Poland for the sake of saving dear life, and to reunite with my children with whom I was SEPARATED AGAINST MY WILL!!!

Back in US I took a job in the office of Criminal Sheriff. To obtain that position I had to be subjected to a battery of psychological tests including lie detector. This may speak for itself and clarify doubts about my mental state, then understand tortures I went through in Stalin style mental asylum.

The children I brought to the US are unusually talented from the birth. Blanka is a poet and writer. She died tragically in hospital after giving birth June 25, 2007.

Marcel is a world renown painter, his works are being sought after and collected on all inhabited continents. When he was 11 years old I convinced him in the very last moment to send his painting for NYC contest. One day before the deadline.

Mr. Czeczot awarded him First Prize ($300)

Now it is just an anecdote.

__________________________________________

Nie urodziłam się za czasów stalinowskich, ani za życia Stalina, który zmarł w 1953 r. Urodziłam się w Polsce powojennych rozbiorów i PRL-u, komunistycznej Polski "Wschodniej Europy", podległej Związkowi Radzieckiemu (USSR). Prześladowania Stalina kontynuowane były w sowieckiej Rosji takimi samymi metodami, jak zesłania na Syberię, czy na tortury zakładów psychiatrycznych. Choć były to czasy powojenne i bez masowych zagład i zbrodni przeciwko ludzkości II Wojny Swiatowej, jak wszystkim jest to znane, prześladowania i agresja zbrojna nie skończyła się zakończeniem wojny, a wojna ŚWIATOWA prztrwała do schyłku XX wieku, przede wszystkim jako "Zimna Wojna" - dzięki powojennemu suksesowi naukowej konstrukcji broni masowej zagłady w Los Alamos, w Stanie Nowy Meksyk, i użytej przez Amerykanów dwukrotnie przeciwko wtedy już pokonanej Japonii, a broni tej potencja otworzyła nową erę wyścigu zbrojeń, gdy w roku 1950 Rosjanie byli juz w posiadaniu broni atomowej ( Amerykanie odkryli pył nuklearny, potwierdzający sowieckiego nuklearnego przeciwnika),codrowadziło do status quo nuklearnej konfrontacji bloków: Wschodniego i Zachodniego trwającego do schyłku wieku; wyrok na dzieciństwo i większość dojrzałego życia mojego Pokolenia.

Należąc do pokolenia powojennego, "skazani" byliśmy na poczucie winy za martyrologię naszych rodziców i bohaterów Ojczyzny. Żyliśmy w "Pokoju" i "lepszych czasach"; skazani na sfałszowaną historię, której uczono nas w szkołach, komunistyczne slogany i wdzięczność za bohaterów jak Lenin ( jako student I Liceum Ogólnokształcacego byłam uczestnikiem wycieczki "Śladami Lenina w Polsce"), "wykopki w PGR-ach, 1-ego maja przymusowe uczestnictwo w pochodach, których bojkotem były nasze okrzyki "kartofle!". Przykładów jest wiele...

Moja mama, będąc Żydówką, jako 15 letnia dziewczyna cudem uniknęła obozu zagłady (dosłownie!), choć większość wojny spędziła na przymusowych robotach.

Póżniej był rok 1968 i masowe "wysiedlania" Żydów z Polski. Zmiana religii była dla wielu ochroną życia w Polsce, i nie tylko powojennej, co dobrze znane jest historykom i filozofom. Rodziny wielu moich rówieśników wyjeżdżali z Polski do Izraela, U.S.A.

"Rozruchy studenckie", Rok 1970, i wreszcie Rok 1980

były to czasy mojego dzieciństwa/wieku szkolnego/młodości. Początek Powstania Stoczniowców Stoczni Gdańskiej, obserwowałam dosłownie z okna szkolnego ("jedynki").

Mój 9 lat starszy brat, pracownik Stoczni Gdańskiej, był czynnym uczestnikiem Strajków. Historia zawsze rozwija się i toczy w naszym jej zasięgu obserwacji, orientacji i możliwości: rozumienia i interpretacji.

Chciałabym wrócić do mojego listu do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, w którym zwróciłam się z prośbą o przywrócenie mi , jako Obywatelce Polski, praw odebranych mi i moim dzieciom; nie tylko "legalnych", lub podważonych, lecz także PRAW LUDZKICH w czasach PRL-u, a które te prawa obowiązują w teraz demokratycznym i wolnym państwie, na poziomie tak wysokim jak wymagane w Unii Europejskiej. Czy spełniam kryteria do praw takich posiadania? Jest to dla mnie retoryczne raczej pytanie.
Jeżeli chodzi o "czasy stalinowskie" historycznie, a nie mierzone jakością i okrucieństwem równomiernym lub podobnym, lecz już w okresie następstwa poprzedzającego; postalinowskim ( Chruszczowa i Gomułki), to technicznie kryteria tego nie spełniam, bo moja prześladowana egzystencja w tych czasach historycznego stalinizmu, jeszcze nie istniała.
Jednak mamy tutaj kalkulację dwóch, powiązanych ze sobą systemów opresji, przeciwstawnych sile wolności i demokracji.
W czasach mojego i moich dzieci życia w Polskiej Republice Ludowej, prześladowania których doznaliśmy, były zadane przez władze kraju, które wolności i praw człowieka , nie tylko nie szanowały, ale wręcz do praw takich nie dopuszczały i anulowaly je, oraz przez obywateli tego kraju, reprezentowanego przez te władze. Było to bezpośrednie środowisko, które miało zapewnić minimum jakości , w jakich człowiek MOŻE żyć, a zwłaszcza matka z dwójka malutkich dzieci, które po urodzeniu dostały ich pierwszy adres , gdzie miały rozwijać się, choćby zgodnie z fizjologicznymi i instynktownymi wymaganiami dla podstawowego rozwoju np. odruchowymi choćby dla zmysłów. Adresem tym była rezydencja Barbary i Antoniego Flisiuk, 3a m 6, ulica Brzozowa, Gdańsk-Wrzeszcz. Używajac terminu "prześladowania" nie aplikuję tego nawet do nieludzkich socjalnych warunków, czy epizodycznych zdarzeń, ale do realnych, w ściśle tego słowa znaczeniu.
Przestrzeń zajmowana przez rodziców i ich dwoje dzieci od ich urodzenia, ograniczona była nie tylko jej limitacją, ale w tym przestrzennym ograniczeniu także pozbawieniu prawa intymnej prywatności, bo bez względu na jej rozmiary małej łazienki i calkowite zastawienie "meblami" tylko do spania bez możliwości na manewry poruszania się, element drzwi uchroniłby nas i ustabilizował granicę dla zachowania LUDZKIEJ GODNOŚCI. Życie w takim poniżeniu było ostateczną przyczyną ludzkiej desperacji.
Nie wyliczając szczegółów, tak obskurnych, jak opublikowanych przeze mnie na Internecie w moich " czterech Flisiuks ogłoszeniach ", chciałabym jeszcze podkreślić znaczenie relacji tylko "warunków socjalnych" dla życia i rozwoju dzieci w ich trzech pierwszych latach życia i tego odniesienia napiętnowaniem ich/mojego całego życia. Dziecko "bawiąc się" w ruchu, nie tylko używa mięśnie,kości, ścięgna itd dla ich organicznego rozwoju, ale "poszerza horyzonty" obserwacją,śledzeniem otaczającego ich środowiska, bo poznając otaczające nas środowisko, wyzwalamy się od lęku przed nim i adaptujemy się do środowiska, w którym przymusowo czy świadomie jesteśmy umieszczeni : w przestrzeni i czasie. Przekracza to znaczenie nawet psychologiczne w metafizyczne. Bez względu na abstrakcyjne znanie czy poznawanie świata, pozostaje on jednak zawsze realnym tylko światem bezpośredniego otoczenia. Rozwój abstrakcyjnych i intelektualnych możliwości funkcjonowania w dojrzałym twórczym życiu ma genezę zawsze w rozpoznawaniu "pierwotnego otoczenia": wizualnego, słuchowego, estetycznego; niemowlę uczy się używania własnego ciała w łóżeczku (obracania,podnoszenia, siadania i wspinania się do pozycji stojącej), mając w tym łóżeczku urządzenia do stymulowania tak odruchów warunkowych , jak i bezwarunkowych. Pierwsze uśmiechy niemowlęcia są tylko grymasami mięśni, gdy emocjonalnego uśmiechu dziecko uczy się od kochającej i pochylonej nad łóżeczkiem matki. Nidgy już w życiu nie przechodzimy tak dynamicznego i bogatego rozwoju, jak w pierwszym roku życia.
Dzieci moje były czyste i zdrowo żywione ( gotowanie bawełnianych pieluszek, a nawet prasowanie[sic], pasteryzacja, świeże produkty - wszystkie te "poświęcenia" i atuty z których dumne są matki i traktują macierzyństwo jako swoją własną kreację), ale była to higiena i żywienie, jako bezwzględny warunek utrzymania dzieci przy życiu, choć jakość tego może mieć rozległą skalę, także bardzo ważną, choć, z pominięciem oczywiście głodzenia, nie decydującą o życiu emocjonalnym, psychologicznym, intelektualnym. " W zdrowym ciele, zdrowy duch" - jak to może odnosić się do "higieny ciała" dziecka, a jego strachu, niepokoju i lęku, niemożności "raczkowania", chodzenia, aby poznać otaczający go świat ? Jeżeli jest to "świat"WROGI, w którym dziecko z narastającego lęku przed nim, nie chciałoby " być"...
Bestialstwo Brzozowej 3a m6, we Wrzeszczu, było intencjonalne i zapewniało rozrywkę dla naszych prześladowców. "Zaszczuwanie" matki i zaburzanie jej normalnych instynktów, poprzez wywoływanie lęku, odbierając jej dostęp do tego, co matka wiedziała, że musi zapewnić swoim dzieciom, a przede wszystkim: zapewnić swoim dzieciom BEZPIECZEŃSTWO, w bezsilności i niemożliwości na tego zmianę - zamykało destrukcyjny CYKL i jego niszycielskie status quo.
W języku angielskim jest takie słowo "dwelling", " to dwell", pochodzące ze starego języka angielskiego "dwellan"- "rise in a cloud"; nie oznacza to tylko mieszkania jako lokalu, czy miejsca, ale rezydencję w której się żyje, posiada jako możliwość do kontynuacji życia, a nie do wegetacji na jego przestrzeni, choć są ludzie, którzy mogą wegetować w bogactwie ( Wanda Flisiuk Majewska), czy na przestrzeni 5-iu pokoi, dwóch kuchni, z labiryntem korytarza ( Maciej Flisiuk i jego żona z Lęborka). Wódkę pije się w jednym miejscu, dopóki nie dojdzie do agresji i przemocy, podsycanych wpływem alkoholu. Po śmierci Barbary Flisiuk 13 grudnia, 2007, całe te mieszkanie - miejsce przestępstwa , zajmuje teraz tylko dwójka naszych prześladowców. Czy jest to legalne ?
W Europie Zachodniej ze zgrozą przedstawiane są warunki mieszkaniowe w Rosji, choć my żyliśmy w jeszcze NIE UDOKUMENTOWANYCH w Zachodnim świecie! W związku ze "stalinizmem" i "dwelling" polecam filmy rosyjskie ( pomijając oczywiście pierwszorzędną genialną sztukę kinomatografii): "Inner Circle" 1991, reżyser -Andrei Konchalovsky, z aktorem Tom Hulce, który grał Mozarta w filmie Formana; także : "Burnt by the Sun" 1994, reżyser- Nikita Mikhalov, oraz " The Thief", 1997, reżyser -Pavel Chukraj ( także autor scenariusza).
DRUGI WARUNEK; KRYTERIUM NA " UZYSKANIE STATUSU PRZEŚLADOWANEJ MATKI" - ROZDZIELENIE Z DZIEĆMI Z POWODÓW POLITYCZNYCH. Już ustaliłam, że nie urodziłam się nawet za życia Stalina. PRL podlegał komunistycznemu reżimowi Związku Radzieckiego, a wiele komunistów polskich podlega dzisiaj lustracji. W roku 1986 wróciłam do kraju na rekonesans i przygotowanie warunków na powrót dzieci do Polski. Miałam ogromny bagaż ( kufry) z powodu naszych planów i dlatego popłynęłam " Stefanem Batorym". W Polsce miałam mieszkanie, które wywalczyłam od władz komunistycznych. Po przyjeżdzie zostałam zamknięta w szpitalu psychiatrycznym wbrew mojej woli , czy jakiejkolwiek diagnostycznej logice ! Lekarka psychiatra: " A to pani przyjechała ze Stanów...". Moja "terapia" to były najwyższe, "końskie" dawki leków psychotropowych, zwłaszcza chloropromazyny i to dożylnie ! Byłam bliska śmierci i nawet doszłam już do stanu samotności rezygnacji. Miałam dwie zapaście, szczękościsk, który uniemożliwiał mowę, powykręcane ciało w rigor mortis . Straciłam wszelką energię i nadzieję. Uratował mnie lekarz na nocnym obchodzie, przerażony moim widokiem. Co się tutaj dzieje?! Natychmiast trzeba odstawić wszystkie leki! Dostałam coś na rozlużnienie mięśni. Poznałam dosłownie, co to znaczy "urodzić się na nowo" ! Moi rodzice próbowali mnie ratować, ale BALI SIĘ komunistycznej przewagi Flisiuków. Moje przerażenie tym doświadczeniem jest nie do wysłowienia. Chciałam wtedy już tylko wyjechać. Władze PRL-u wypuścić mnie jednak nie chcieli I PO TORTURACH ZAKŁADU PSYCHIARTRYCZNEGO, ZOSTAŁAM TAKŻE ROZDZIELONA Z DZIEĆMI - POLITYCZNIE.Trwało to blisko rok. Flisiukowie planowali dla mnie inny zakład pozbawienia wolności, namawiając mnie na "zieloną granicę" i/albo na kupienie sfałszowanego paszportu! Moja droga przyjaciółka, która jest adwokatem, pomagała mi w mojej odyseji. Częste wyjazdy do Warszawy, komunistyczne urzędy przekonały mnie w końcu do zwrócenia się o pomoc w Ambasadzie Amerykańskiej. Władze PRL-u zabrały mi moje mieszkanie, jako warunek wypuszczenia mnie z kraju DO DZIECI. Byłam Obywatelem Polskim i nie zamierzałam tego zmieniać. Jestem Polką.
Wyjechałam z Polski dla ochrony życia, a zwłaszcza do dzieci, z ktorymi byłam rozdzielona, z przyczyn ode mnie nie zależnych!
Po wyjeżdzie pracowałam w biurze Szeryfa Kryminalnego. Aby dostać tę posadę musiałam m.in. zdać pisemny egzamin, poddać się badaniom psychologicznym i "lie detector"- maszyna " wykrywacz kłamstw". To chyba może "zrehabilitować" mój stan psychiczny i zrozumieć moje tortury w "stalinowskim" zakładzie psychiatrycznym.
Dzieci, które wywiozłam z kraju są od urodzenia wybitnie uzdolnione. Blanka jest poetką i pisarką. Zmarła tragicznie w szpitalu po porodzie 25 czerwca, 2007.
Marcel jest światowej sławy malarzem; kolekcjonerzy jego prac są na wszystkich kontynentach. Gdy miał 11 lat namówiłam go w ostatniej chwili na wysłanie obrazu na konkurs do N.Y.C. Dzień przed terminem nadsyłania. Pan Czeczot przyznał mu I-szą nagrodę ($300). Jest to teraz tylko anegdotą.
Teresa Flisiuk - artykuł oryginalny bez powołań i odniesień do materiałów innych autorów.
Teresa Flisiuk with the ocean liner's "Stefan Batory" Captain in 1986.